27-11-10

De eeuwige jeugd


Opa stelt teleur in Eindhoven

Het is weer november, dus stond het NK Rapid te Eindhoven weer op het programma. Dit jeugdtoernooi dacht ik in 2006 te hebben afgesloten, totdat vorig jaar ineens een extra leeftijdsgroep werd aangemaakt: er was een groep "U25", ofwel voor mensen jonger dan 25 jaar. In de praktijk werden echter ook 25-jarigen toegelaten, zoals vorig jaar, toen Sizzel (1984) van de partij was. Vandaag was ik 24 jaar en 127 dagen oud, dus mocht ik ook nog meedoen.

Wie heel graag aan het toernooi mee wilde doen, was Ptr. Hij had het er tijdens het regionale snelschaaktoernooi en tijdens de KNSB-competitie al over. Ik schreef me kort voor de deadline nog in en maakte zeven euro over. Een jeugdtoernooi spelen was dus bijna onbetaalbaar voor mij, want ik weet nog goed hoe jammer ik het vond om bijvoorbeeld bij de Jeugdclubcompetitie in 2006 (!) als toeschouwer te moeten fungeren. Inmiddels is er heel veel water door de Rijn gegaan, heb ik de studie Aarde en Economie met succes afgerond en heb ik er een paar vetrollen en grijze haren bij gekregen. Ik wilde me dus weer een beetje "jong" voelen. Het probleem was dat de tegenstanders, afgezien van Benjamin Bok, ook niet meer de jongsten waren. Het was meer een soort veteranenschaak.

Wie ook meedeed, was kleine Claudia. Zij, of eigenlijk haar vader, bood aan om me op te halen als ik in Amstelveen zou zijn. Ik zat echter in Bussum en ik werd opgehaald door Ptr. Nou ja, dat zou hij doen. We hadden afgesproken om 8 uur. Ik stond om 7 uur op en zenuwachtig wachtte ik totdat er een auto zou voorrijden. Het was inmiddels acht uur geweest en de minuten bleven wegtikken, zonder dat er iets gebeurde. Ik begon nog zenuwachtiger te worden. Ten einde raad belde ik maar naar zijn huis, omdat ik zijn mobiele-telefoonnummer niet had. Er werd echter niet opgenomen en ik besloot maar op te hangen voordat ik zijn moeder uit bed had gebeld. Maar van Ptr ontbrak nog steeds ieder spoor, dus belde ik maar naar zijn oom, die aan Ptr zijn auto zou uitlenen. Hij was heel relaxed, alsof er niks aan de hand was. Ptr zou eraan komen, hij had zich alleen verslapen.

In de auto vertelde Ptr dat zijn telefoon niet was afgegaan, waardoor hij te laat was. Ook moest hij nog even geld PIN-nen, waarna we eindelijk richting de uithoek van Nederland gingen. Het was flink koud en het landschap zag er in de vroege ochtend ook winters uit. Tegen het einde van de rit prikte de Zon echter door de bewolking heen en in Eindhoven was er weinig aangevroren mist meer te zien.

Het toernooi was een weerzien van bekenden. Ik heb op de een of andere manier vrij weinig met anderen lopen lullen, vaak was ik lang met de partijen bezig. Wel kwam ik mijn metgezellen ook nog achter het bord tegen, zoals op dergelijke toernooien gebruikelijk is.

Toernooi
Ik zat in de eerste ronde aan bord 13, schuin tegenover Ptr. We zaten aan de staartborden, wat betekende dat we een "makkie" kregen. Nou, dat heb ik geweten. Ik speelde tegen Maurice van Mourik. Kent u die naam? Ik in elk geval niet. Hij speelde 1.e4 e6 2.d4 d5 3.Pc3 Pf6 4.e4 Pe4 5.Pxe4 dxe4 6.Lc4. Ik had zoiets weleens tegen Tom de Ruiter op het bord gehad met snelschaken en destijds won ik makkelijk. Zo makkelijk ging het nu in ieder geval niet. Ik dacht de pion op e4 op den duur op de korrel te kunnen nemen, maar zwarts stelling was zeer actief en in tijdnood werd ik akelig verrast door een pionzet die de hele partij al in de stelling zat. Gelukkig kostte me het niks, maar ik kon de pion, die inmiddels was opgerukt tot e2, ook niet onschadelijk maken. In tijdnood gaf ik maar een kwaliteit om de pion onschadelijk te maken. Mijn tegenstander bood remise aan, maar ik had ruim een minuut meer, dus besloot ik door te spelen. Ik zat uit een soort reflex schaakjes te geven, waarbij ik een paardvork over het hoofd zag en gewoon op tijd won. Mijn tegenstander verliet stilletjes zijn plekje. "Die wil nooit meer met mij praten", dacht ik.

Peter had al eerder gewonnen, KC kreeg daarentegen een nul te slikken. De eerste ronde verliep voor mij al moeilijk, dus dat beloofde wat voor de tweede ronde.

Ik speelde namelijk tegen Thijs Laarhoven, die niet alleen qua rating wat forser is dan ik. Vorig jaar verloor ik op m'n verjaardag van hem, dus wilde ik graag van 'm winnen. Echter, aangezien ik met zwart speelde, was ik al lang blij als ik niet zou verliezen. Hij speelde 1.e4 en ik besloot maar 1...e5 te spelen, niet wetend wat ik op het Spaans zou doen. Echter, zodra ik de kans kreeg, besloot ik op e4 te timmeren, waardoor ik meer kans dacht te maken. Hij speelde het daarna niet op zijn best tegen en ik bereikte een eindspel waarin ik een loper had tegen een paard. Aan beide kanten waren er verder nog twee torens en op beide vleugels drie pionnen. Ik begon dus voorzichtig aan de winst te denken. Het paard werd verdreven, waarna ik mijn torens activeerde. Ik schatte mijn kansen in als 50 procent kans op remise, 50 procent kans op winst. Zoals zo vaak resulteerde dat uiteindelijk in een nul. Ik begon te klooien, waardoor ik de ene na de andere pion weggaf. Binnen enkele zetten had ik een lichtelijk voordelig eindspel vakkundig om zeep geholpen. Ik gaf een hand en zei niks meer. Mijn tegenstander uit de eerste ronde was gek genoeg wel spraakzaam. Hij was benieuwd naar mijn verrichtingen. Helaas had ik weinig goeds te melden. Het was zo'n moment dat je het liefst door de grond zou willen zakken, of jezelf de rest van de dag in het toilet zou willen opsluiten. Dat kon niet, ik moest verder.

Er waren nog zeven ronden te spelen en in de derde ronde speelde ik tegen Henriet Springelkamp. Tegen haar heb ik vaak de degens mogen kruisen. Vaak, of misschien wel altijd, was ik wit. Daar kwam nu ook geen verandering in. Waar wel verandering in was gekomen, was het openingsrepertoire van de zwartspeelster. Ze kwam namelijk met een heuse Caro-Kann op de proppen. Een lastige opening. Balancerend op een smal koord dat wits voordeel moest voorstellen, besloot ik aan te vallen. Ik had inspiratie geput uit een partij van het "schaakwonderkind" Sahaj Govert. Die speelde een Caro-Kann met ergens Pf1 in plaats van het vervlakkende Pe4. Geen idee of de stelling hetzelfde was, maar ik wilde het wel een keertje proberen. Het was een avontuurlijke Caro-Kann, waarin wit lang rokeert en zwart kort. Wit wil dus graag g2-g4 doen, dus dat maakte ik mogelijk met Pg3-f1-e3. Zwart kwam echter door het centrum, wat mij tot een lastige keuze noopte: ik moest lijnen rond mijn koning openen en velden weggeven, of ik moest een pion offeren. Dat deed ik maar en ik kreeg in ruil een mooi veld op f5 voor mijn paard. Dat is volgens Kasparov ook een pion waard. In ieder geval won ik niet lang daarna een stuk op de d-lijn, waarna ik de partij uitschoof.

Ptr had ondertussen verloren van Benjamin Bok, wat hem met een remise tegen Bart Namuurs op 1½ punt bracht. Ik was hem weer (even) voorbij. Het "leapfroggen" zou nog een tijdje aanhouden.

Om te beginnen kreeg ik een nederlaag te slikken tegen Sebastiaan Smits. In een Schotse partij deed hij ongeveer hetzelfde als Johan Booij van SOPSWEPS. Bijna, want hij liet f2-f3 en f3-f4 achterwege. Ik speelde vrolijk verder zoals ik in die partij ook deed, waardoor ik onaangenaam werd verrast door Le3-g5. Desondanks had ik waarschijnlijk nog wel een remise kunnen pakken door naar een ongelijkelopereindspel met torens af te wikkelen. Dat deed ik echter niet. Vervolgens werd ik nog eens onaangenaam verrast door een doorbraak, waardoor ik een gedekte vrijpion op e7 moest toestaan. Dat was te veel van het verkeerde. :(

Ondertussen was KC door een tweede overwinning ook op twee punten gekomen. Ik speelde dan ook in de vijfde ronde tegen haar. Ptr had weer gewonnen en stond een halfje boven ons.

Dat ik nu de tweede Caro-Kann tegen me kreeg, vond ik niet zo verrassend. Ik speelde 6.Pf3, waar verrassend 6...h6 op volgde. Ik deed maar 7.Pe5 Lh7 8.Ld3, waardoor ik de opstoot van m'n h-pion had uitgespaard. Ik dacht dat dat goed was. Achter de brede rug van het paard bouwde ik een ruimtevoordeel op. Uiteindelijk had ik pionnen op c5 en e5. Tijd om aan te vallen dus. De pionnen werden echter wel zwak, dus moest ik snel zijn. Ik moest eerst f2-f4 doen om e5 te dekken, maar de zet erna kon ik al f4-f5 doen, waarna de zwarte koningsstelling werd gebombardeerd. Mat ging het niet direct, maar het leverde me wel heel wat materiaal op. KC speelde nog wat verder, waarbij ik haar door een paar keer van dezelfde penning te profiteren nog wat materiaal won. Het eindigde in mat, maar dat had ze zich kunnen besparen. Het was voor mij immers leuker dan voor haar. Het resultaat was wel in lijn met de eerdere ronden, waarin we allebei steeds met wit wonnen en met zwart verloren. We waren snel klaar en nadat Ptr, die remise speelde tegen een sluwe Vos, zich bij ons voegde, merkte KC zuchtend op dat het toernooi nog vier ronden duurde. Ik keek op m'n horloge. Het was alweer drie uur. Voor m'n gevoel waren we net begonnen...

In de zesde ronde speelde ik dan tegen Jan-Pieter Vos. Hij is zo'n speler die vroeger sterker was dan ik, maar nu niet meer. Althans, dat zegt meneer Elo. Hij speelde verrassend 1.e4, om er vervolgens een gaar flankspelletje van te maken. Ik probeerde me op te stellen zodat ik in het centrum wat terug kon doen. Met mijn lopers zat ik fanatiek op wat diagonalen te dreigen, maar erg veel was er ook niet aan de hand. De belangrijkste diagonalen werden gauw gesloten, waarna ik het gevoel had slecht te staan. Uiteindelijk kon ik een pion offeren om mijn overgebleven loper tot leven te wekken. Wits koningstelling was zwak, maar in ruil voor de pion ruilde ik uiteindelijk maar de dames. Ik dacht met mijn tot leven gewekte loper in het voordeel te zijn, maar het ongeluk zat opnieuw in een klein hoekje. Opeens was m'n toren ingesloten en moest ik met een kwal minder door het leven gaan. Dat betekende vrijwel meteen het verlies van de partij.

Dat schoot dus niet op. Ptr verloor ook, terwijl KC weer op drie punten kwam door een bye. Ik had dus weer een puntje nodig en dat kreeg ik na veel moeite van Willem van den Brink. Het begint wat eentonig te worden, maar ook hij verdedigde zich met een Caro-Kann. Deze partij ging echter nog minder gestroomlijnd dan de partijen tegen de chicks, die op het bord naast me een titanenstrijd uitvochten. Veel heb ik er niet van gezien, behalve dat KC d'r paard de hele tijd rond het veld a3 stond te menstrueren.
Ik had alle tijd nodig om een manier te verzinnen om te winnen. Zwart had veel tegenspel op de damevleugel, terwijl ik nog niet veel had bereikt aan de andere kant. Positiever was dat zwart ook niet meteen mat kon zetten. In mijn ogen ruilde zwart wat te veel stukken, waardoor ik uiteindelijk beter bij zwarts zwaktes kon komen. Mijn loper op c1 deed echter niks, dus moest eerst alles van de dame en toren komen. De afronding was daarentegen onverwachts. Met nog anderhalve minuut op de klok bood zwart dameruil aan, waarna ik opeens zag dat ik mat in twee kon geven door middel van een torenoffer.

Tegen Jup Nabürs pakte ik m'n eerste halfje met zwart. Echt blij was ik er niet mee. In het Spaans (opnieuw 1.e4, een meevaller) liet hij zijn loper op b3 arresteren door mijn kromme knol op c6. Vervolgens werd de damevleugel afgesloten, waarna ik op de koningsvleugel ging klooien. Ik kon kiezen uit ...f5-f4, waarmee ik hem misschien zou dooddrukken, of ...f5xe4, gevolgd door ...Lc8xh3, met pionwinst. Ik koos voor dat laatste, want ik had liever iets concreets. Wits koningsstelling werd verzwakt, dus ik moet gewonnen hebben gestaan. Het afmaken, voor zover makkelijk, lukte echter opnieuw niet. Wit offerde uiteindelijk maar z'n dame tegen mijn toren en paard, waarna de kou uit de lucht was. Omzichtig speelde ik m'n dame nog zijn stelling in, maar ook zij kon in haar uppie de witte verdediging niet uiteenspelen. Ik besloot met iets meer dan drie minuten maar remise aan te bieden, voordat de schade nog groter zou zijn.

Zo ging ik de laatste ronde in met 4½ uit 8, net als Ptr. Doordat we in de laatste ronde tegen elkaar speelden, konden we de gewenste 5½ uit 9 niet allebei meer behalen. Na wat openingszetten, waar ik eeuwen over nadacht, bood hij remise aan, wat ik graag aannam. Daarmee hadden we 5 uit 9 gescoord. Dat was net zoveel als vorig jaar, al had ik toen ook sterkere tegenstanders gehad. Desondanks was Ptr helemaal verrast over de sterke tegenstanders. We eindigden als 12e en 13e, waarna we nog wat met Pascal gingen kleppen, om Eindhoven vervolgens met de staart tussen de benen te verlaten.

Voor KC eindigde het toernooi in mineur met drie nederlagen. Vooral de partij tegen Oude Elias was een dure. Verwacht er van Behirder echter geen commentaar op. Die weet precies hoe je eindspelen kunt verklooien. Ptr was onder de indruk van KC. Hij vond haar tactisch behoorlijk goed. Op de terugweg kakelden we vrolijk verder onder het genot van een pak koekjes. Ptr kreeg de schrik van zijn leven toen hij het raam opende om zijn parkeerkaart in te leveren. Het raam ging helemaal scheef zitten. Gelukkig wist Ptr het euvel vakkundig te verhelpen, waarna we via een omweg in Bussum aankwamen. Het was me het dagje wel.

Scores:
9-13 Ptr, Jip 5
25 KC 3

Links:

Gerelateerde artikelen:

21-11-10

BSG met veel moeite voorbij Philidor


BSG-beertjes ernstig uit vorm

Wat kon BSG 1 dit seizoen nog gebeuren? De ploeg was vorig jaar al een sterke ploeg in de eerste klasse, met de komst van Robert Ris zou het kampioenschap een uitgemaakte zaak moeten zijn. En dan was de persoonlijke ontwikkelingen van de ex-jeugdspelers nog niet eens meegerekend. De meesterklasse halen in het jubileumjaar leek zeer reëel. Hoe mooi het er ook uitzag, de vorm van het seizoen 2007-2008 heeft BSG 1 ook dit jaar niet te pakken. Dat de thuiswedstrijd tegen Philidor werd gewonnen, kwam voor het grootste gedeelte door de ervaren krachten.

De resultaten van BSG tegen Philidor waren de afgelopen jaren ronduit goed te noemen. Tweemaal werd er in Friesland met 6½-3½ gewonnen. Ditmaal werd de wedstrijd in Bussum georganiseerd en kon teamleider Edwin Baart niet aanwezig zijn. Meteen ging het een stuk moeizamer.

Wedstrijd
De dag begon nog wel goed met overwinningen van Ton en FM Henk. Ton speelde weer eens een wilde partij, ditmaal tegen Gert Jan Rauw. Op een gegeven moment hingen er vooral veel stukken bij zwart. Ton wist voordeel te behalen door zijn dame te ruilen voor een toren en twee stukken. In het resterende eindspel wist hij het materiaalvoordeel in winst om te zetten.
Ook FM Henk won een fraai potje. Hij speelde tegen "vaste klant" Addy Lont, die bleef zitten met een kluit kreupele stukken en slechts kon wachten op de genadeklap.

Een nuttig punt pakte onze versterking Robert Ris aan bord twee tegen Eddie Scholl. De zwartspeler had de hele partij goed verdedigd en de remise lag binnen handbereik, maar in een pionneneindspel ging hij toch lelijk de mist in.

Dat waren dus drie punten, maar helaas was dat lange tijd ook het enige goede nieuws. De familie Berelowitsch was goed voor één punt. Der Aleksandar speelt een correcte remise tegen Migchiel de Jong en Tatjana doet hetzelfde tegen Erik Sparenberg. Daarmee viel nog wel te leven. Het ging pas goed mis bij de jonkies, die welgeteld een half puntje scoorden.

Zo zei Lenaard met gevoel voor overdrijving dat hij in de laatste zet voor de tijdcontrole "van +9 naar -9" was gegaan. Hij wijtte zijn miskleun aan extreme tijdnood, waarin hij de verkeerde zet koos, om vervolgens toe te geven dat het zijn eigen fout was om zo lang na te denken. Daarmee kreeg de inhoudsloze partij tegen Jelmer Veltman een enigszins merkwaardig einde.
Ook broertje Large kreeg een nul te slikken. Blijkbaar gaat de externe competitie niet zo goed samen met het Culturele Dorp-toernooi. Tegen Tjapko Struik zag hij zich gedwongen een stuk te offeren voor een pion, zonder dat er echt wat compensatie tegenover stond. Na wat gespartel was ook deze grote vis op het droge getrokken.
Ewood had een minder heldere dag. Tegen Jan Hania was er lange tijd niks aan de hand en won hij zelfs een pion. Vervolgens geeft Ewood een stuk weg en tot overmaat van ramp maakt hij even later zijn eigen vesting onklaar. Dat waren dus drie nullen, de stand is weer in evenwicht: 4-4.

De winst moet komen uit twee eindspelen. Aan bord tien moet Behirder een toreneindspel met een pion minder remise houden, terwijl Leon Pliester een eindspel met een kleine kwaliteit meer tot winst moet voeren. Behirder was tegen Amir Nicolai in een minder eindspel gekomen. In het ontstane toreneindspel met 5 tegen 4 pionnen op één vleugel (voor zover dat mogelijk is) kon zwart lang op winst spelen. Er werden wat pionnen geruild, gevolgd door lang gemanoeuvreer en pas op zet honderd werd er remise overeengekomen dankzij de 50-zettenregel.
Leon Pliester haalt vervolgens de volle buit binnen voor BSG. Hoewel hij lange tijd niet heel fraai had gestaan tegen Bas van der Lijn, kreeg hij de kans materiaal te winnen. Daarna won hij het eindspel na wat omwegen.

Zo won BSG 1 van Philidor, ondanks de BSG-beertjes. Dat BSG 2 uiteindelijk met 6½-1½ won van de Waagtoren 2, zorgde voor een succesvolle middag in het Denksportcentrum. BSG 2 staat dan ook aan kop in klasse 3D. Inmiddels nemen de BSG 2-spelers vaker de woorden "kampioen" en "promoveren" in de mond dan de BSG 1-spelers. BSG 1 speelde weer eens niet best, maar misschien volstaan louter 5½-4½-overwinningen voor de titel. Over drie weken wacht in Enschede de volgende test: Dr. Max Euwe uit. Dan zullen we het uitvoordeel en de goede vorm van de BSG-beertjes meer dan nodig hebben.

Uislagen

BSG (2298) - Philidor 1847 (2205) 5½-4½
1. A Berelowitsch g (2575) - M de Jong m (2391) ½-½ 
2. R Ris m (2418) - E Scholl (2255) 1-0 
3. La Ootes (2383) - T Struik (2249) 0-1 
4. H van der Poel f (2244) - A Lont f (2285) 1-0 
5. L Pliester m (2358) - B van der Lijn (2236) 1-0 
6. E de Groote (2291) - J Hania (2161) 0-1 
7. Le Ootes (2187) - J Veltman (2195) 0-1 
8. T van der Heijden (2259) - GJ Rauw (2042) 1-0 
9. T Rozenfeld (2137) - E Sparenberg (2139) ½-½ 
10. J de Groote (2132) - A Nicolai (2099) ½-½

Gerelateerde artikelen:
Afgang in Amsterdam; 10-10 2010

14-11-10

Fattle wereldkampioen


Slechte strategie kost Alonso titel

Hoewel Red Bull in Brazilië de constructeurstitel had binnengesleept, lag de strijd om de rijderstitel nog volledig open. De Red Bull was dan wel de snelste wagen, maar een gebrek aan betrouwbaarheid en rijdersfouten kostten met name Fattle veel punten. Teamgenoot Webber was in het begin van het seizoen snel en kende weinig technische mankementen, waardoor hij er beter voorstond in het kampioenschap. Desondanks stond hij nog achter Alonso, die een matige eerste seizoenshelft kende, maar vervolgens een sterke inhaalrace reed en de leiding in het kampioenschap pakte. Als hij die lijn in Appie Dappie kon voortzetten, was hij voor de derde keer wereldkampioen.

Dat het alsnog zeer spannend zou worden, daar ging iedereen wel van uit. De Red Bulls zouden vast gaan schitteren, dus was het niet ondenkbaar dat het kampioenschap uiteindelijk door een teamorder beslist zou worden, namelijk als Fattle Webber aan de zege zou moeten helpen om Alonso voor te blijven. Zou Red Bull een dergelijke teamorder uitvoeren, wetende dat ze Ferrari er op hadden doorgezaagd na de GP van Duitsland? Destijds, halverwege het seizoen, liet Massa Alonso voorbij, waardoor Alonso zeven punten "won". Toen was hij nog geen titelkandidaat, maar inmiddels wel en dus konden die zeven punten goud waard zijn.

In Appie Dappie bleek het allemaal niet zo duidelijk te zijn. Er was namelijk nog een derde partij die zich om de kopposities meldde: het team van McLaren. De grijze bolides waren dankzij een verbeterde achtervleugel eindelijk weer snel. Daardoor kon Luis zijn minieme titelkansen nog een beetje levend houden. Om eventueel wereldkampioen te worden, MOEST hij winnen en hopen dat de overige drie titelkandidaten niet of nauwelijks scoorden. In de kwalificatie is hij dan ook tweede, achter Fattle. Alonso is comfortabel derde, voor Button en Webber, die slechts als vijfde vertrekt. Daarmee waren zijn titelkansen voor de start van de race al bijna verkeken.

Alonso hoefde eigenlijk niet zo veel te doen: Fattle en eventueel Luis volgen en verder Webber achter zich houden. Zijn start is echter slecht en Button passeert hem. Vooraan raken Luis en Fattle elkaar bijna in de eerste bocht. Ze lopen geen schade op, al denkt Luis van wel. Button is derde, gevolgd door Alonso, Webber en Massa. Iets verderop duelleren de Mercedessen met elkaar. Rosberg gaat buitenom Shoeface. De zevenvoudig wereldkampioen probeert in de daaropvolgende bocht te counteren, maar spint. Alle achtervolgers weten de grijze bolide nog te ontwijken, behalve Liuzzi. Hij klapt er vol op en Shoeface mag van geluk spreken dat z'n hoofd er nog aan zit: Liuzzi's wagen vloog bijna zijn cockpit binnen. Gelukkig stapten de heren uit. Voor Shoeface was het een passend einde van een mislukt seizoen, voor Liuzzi was het een onbevredigend einde van misschien wel zijn carrière.

De ravage zorgde er in ieder geval voor dat de safetycar weer eens uitrukte. 2010 is op de een of andere manier het jaar van de safetycar geworden. De Mercedes moest dit jaar vaker wel dan niet uitrukken. Een aantal gelukszoekers, zoals Rosberg en Petjerov, besluit meteen maar om naar de pits te gaan, om zo aan de bandenregel te voldoen. Zij hoeven in het vervolg dus niet meer naar de pits.

In de zesde ronde wordt het veld weer losgelaten. Fattle gaat bijna stilstaan, waardoor Luis naast hem opduikt en weer als een haas op zijn schreden moet terugkeren. Fattle gebruikt het moment van verwarring door in de laatste bochtencombinatie ineens bij Luis weg te spuiten. Kubica neemt bij de herstart meteen Subtiel te grazen. De Pool zou een fraaie race op een matig verlopen kwalificatie (voor het eerst en laatst dit seizoen niet in "Q3") laten volgen.

Fattle loopt in de beginfase van de race wat uit op Luis, totdat zijn rondetijden wat inzakken en Luis de aansluiting weer heeft. Button ziet de koplopers bij hem weglopen, maar achter hem dringt Alonso ook niet bepaald aan. Webber heeft in de openingsfase de grootste moeite zijn bolide in het juiste spoor te houden. Eén keer toucheert hij de vangrail bij het uitkomen van een bocht, waardoor hij zich zorgen maakt over de conditie van zijn banden. Hij besluit dan ook om vroeg te stoppen.

De vroege pitstop verontrust Ferrari. Massa komt kort daarna binnen, om zo te proberen Webbers afwijkende strategie onschadelijk te maken, net zoals vorige week bij Button. Webber blijkt echter snel genoeg te hebben gereden om voor Massa te blijven. Bij Ferrari vertrouwt men het niet. Op nieuwe banden is Webber erg snel en het zou slechts een kwestie van tijd zijn voordat hij Alonso "virtueel" zou inhalen, ofwel: het moment waarop Alonso bij een pitstop tot achter Webber zou terugvallen. Alonso lijkt flink te glijden op de oude banden, dus komt hij in de zestiende ronde, vijf ronden na Webber, binnen. Doordat Webber tijd verloor met het inhalen van Alguersuari, komt Alonso weer voor de Australiër de baan op. Zodoende rijdt het treintje Alonso-Webber-Massa weer in dezelfde volgorde als voor de pitstops.

De vroege pitstop heeft de drie wel ver terug doen zakken. Ze liggen zelfs achter de "gelukszoekers" Rosberg en Petjerov. De Rus, die bij Renault bijna concurrentie heeft van de hele wereld, wil dolgraag laten zien dat hij Alonso achter zich kan houden. Alonso probeert dichtbij te komen door andere lijnen te rijden, maar niks lijkt te helpen. Webber volgt Alonso op de voet, maar meer ook niet. Nergens probeert hij Alonso onder druk te zetten.

Vooraan gaan Luis en Fattle naar de pits. Fattle valt terug naar de tweede plaats, Luis naar de vijfde plaats. Tussen de twee rijden nu Co Biaggi en Kubica. Co Biaggi probeert Fattle meteen nog uit te remmen, maar haakt af en wordt vervolgens door Kubica ingehaald. Luis passeert Co Biaggi meteen daarna ook, maar bijt zijn tanden (of eigenlijk banden) stuk op Kubica. Zodoende zitten er drie (!) titelkandidaten gevangen achter een Renault en heeft Fattle als enige vrij baan.

Button leidt de race dan nog. Hij is verrassend snel op zijn oude banden, al loopt Fattle uiteindelijk wel op hem in. Pas in de 39e ronde stopt Button en keert achter zijn teammaat op de baan. Luis zit zichzelf op te vreten achter Kubica. Koploper Fattle raakt steeds verder uit zicht, terwijl Button hem nadert. Kubica stopt pas in de 46e ronde en komt tot overmaat van ramp voor Ferrari ook nog voor Petjerov, Alonso en Webber de baan op.

De gezichten worden steeds bleker bij Ferrari, het commentaar wordt steeds wanhopiger. Alonso rijdt steeds vaker een te wijde lijn, klapt een keer bijna op Petjerov, maar hij slaagt er niet in de Rus voorbij te komen. Vooraan zijn de kaarten geschud: Fattle gaat winnen, tenzij hij mechanische pech krijgt, dus moet Alonso in de top 4 eindigen. Dat betekent dat hij Rosberg, Kubica en Petjerov moet passeren. Zelfs Petjerov komt hij niet voorbij. Bij Red Bull zit Christian Horner zijn nagels op te vreten. Zou die motor het houden? Zou de versnellingsbak het houden? Zou de wagen genoeg peut hebben? Alle rampscenario's spoken door zijn hoofd. Het mocht niet meer misgaan, maar Red Bull is Red Bull... Dus MOEST het wel misgaan. Webber wordt aangespoord om Alonso het vuur aan de schenen te leggen, maar het vuur is weg bij Webber. Hij zet niet echt meer aan, zo gedesillusioneerd is hij. Alonso zit echter nog vol vuur. Zijn machteloosheid maakt hem woedend, wat hij Petjerov na afloop ook laat merken.

Fattle komt na 55 ronden als winnaar over de streep. De McLarens komen zo'n tien seconden later binnen, gevolgd door Rosberg. 30,747 seconden na het passeren van de finishvlag is Fattle wereldkampioen. Alonso moet beide Renaults nog voor zich dulden en komt op 43,797 seconden achterstand als zevende aan de finish, bijna gelijktijdig met Petjerov en Webber.

Zodoende verspeelde Ferrari in de laatste race op een McLarenachtige manier een toch wel aanzienlijke voorsprong op Fattle. De hoofdreden was dus een foute pitstopstrategie. In ieder geval kwamen de voorspellingen van teamorders en startcrashes niet uit. Voor Red Bull was het goed om te zien dat ze uiteindelijk toch de juiste keuze hadden gemaakt door de afgelopen geen teamorders uit te voeren. Webber kwam in het laatste weekend veel tekort op zijn teammaatje, terwijl Ferrari uitgerekend in deze belangrijke race lelijk in de fout ging met de pitstopstrategie. De goede vorm van de McLarens gooide uiteindelijk niet heel veel roet in het eten, omdat Fattle ze netjes voorbleef. Fattle is dan ook de verdiende kampioen. Hij was over het hele jaar veruit de snelste. Zodoende kwam alles toch nog goed met Red Bull, dat zowel het rijders- als constructeurskampionschap won. Ferrari greep overal dus lelijk naast. Wie had dat van tevoren gedacht?

Eindstand kampioenschap:

1. Fattle 25 256
2. Alonso 6 252
3. Webber 4 242
4. Luis 18 240

Links:

Gerelateerde artikelen:
Goodbye Schumi; 04-04 2010

13-11-10

20 partijen, 21 blunders


NK Internet

Morgen zal de finale van het NK Internetschaak gespeeld worden. Afgelopen week waren er voorrondes. Behirder, die in Amstelveen amper internet heeft, wilde ook wel een keertje meedoen. Die kans kreeg hij gisteravond. Er waren nog twee plekjes voor het NK te vergeven, dus waarom zou ik het ook niet doen. De kans dat het me ging lukken was echter klein, want allerlei sterke spelers als VR, Bart Miedema en Skorbie deden mee. Tegen zulke spelers zou ik het in een onderlinge partij al heel moeilijk krijgen; over een heel toernooi kon ik ze waarschijnlijk onmogelijk voorblijven.

Om acht uur begon het toernooi. Ik speelde tegen Hranft, geen idee wie het was. Ik had zwart, maar ik kwam vrij snel goed te staan. Helaas bleef het bij een positioneel overwicht. Ik ruilde alles af in de veronderstelling dat ik een gewonnen pionneneindspel had. De waarheid was waarschijnlijk het tegenovergestelde... Gelukkig speelde hij het eindspel niet al te best en vond ik bij toeval een manier om alsnog te winnen.

In de tweede ronde speelde ik tot mijn verbazing tegen VR. Ik probeerde mijn noodlot af te wenden door meteen een remiseaanbod te plaatsen, maar dat werd afgeslagen. VR wilde zo vroeg in het toernooi nog geen punten afstaan. Hij had ingeschat dat hij het nog niet zo makkelijk zou krijgen in het vervolg, dus wilde hij graag winnen van degenen waarvan hij wel kon winnen. Een goede instelling, maar helaas wel tegen mij. :(
De partij verliep dan ook niet al te best. Ik dacht veel te lang na, terwijl VR gewoon snel logische zetten speelde. Ik stond misschien niet zo slecht, maar mijn stelling was moeilijk speelbaar. In tijdnood begon ik dan ook te haperen en wisselde ik goede zetten af met blunders. VR profiteerde niet ten volle, waardoor er een remiseachtig toreneindspel ontstond, waarin VR zijn toren ineens weggaf door een mouseslip. Toen bood ik maar remise aan. Wie weet krijg ik er nog de Fair-Play Award voor. xD

Als beloning voor mijn vredelievendheid mocht ik meteen daarna tegen Skorbie. Hij was niet zo blij dat VR niet verder op afstand was gezet. Hij zat de hele partij tegen me over de chat te lullen. In een Schotse partij werden de stukken in hoog tempo geruild, al had ik er een onnodige concessie voor gedaan. In het vervolg gaf ik ergens een kwaliteit weg, maar door wat "los" spel van Skorbie, kon ik opeens eeuwig schaak houden. Als ik het gezien had... Vervolgens kan hij ondekbaar mat dreigen, maar ruilde hij dames. Het eindspel was misschien nog te houden, maar dan had ik het slimmer moeten spelen.

De ronde erna had ik weer zwart en nu speelde ik tegen Goudenaar, ofwel Peter Ypma. Ewood heeft nog steeds nachtmerries van de remise die hij vorig jaar tegen deze knul speelde. Op Playchess bleek het in ieder geval een leuke gast te zijn, zeer beleefd over de chat en zo. In de partij dacht ik redelijk uit de opening te zijn gekomen, maar vervolgens werd ik behoorlijk weggedrukt. Gelukkig had hij nog minder tijd dan ik, maar beging ik weer eens een lekkere blunder, waardoor ik een pion inboette. Het leidde er uiteindelijk wel toe dat ik wat pionnen won op de damevleugel, waarna ik met mijn paard in tijdnood ineens wel handig bleek te zijn en won.

Tegen Magnolia (Anton van Rijn?) werd mijn +1-score in stand gehouden, maar heel erg gelukkig was ik er niet mee. In de opening behaalde ik groot positioneel voordeel, maar kon ik dat niet verzilveren. Dieptepunt was een compleet foutief torenoffer, dat vreemd genoeg niet weerlegd werd. Ik won de toren zelfs terug, waarna ik een tweede toren kon winnen, maar dat zag ik weer eens niet... Uiteindelijk kwam er een ongelijkelopereindspel op het bord, waarin niemand meer kon winnen.

Een minpuntje was mijn nederlaag tegen Enrico B. (Thehenk) Tweepaardenspel in de nahand, u kent dat wel. Ik offerde dus een pion, maar na 10.La4 kon ik in de denktank. Dat ging me niet bijster goed af, want mijn compensatie verdampte en dus stond ik nu een volle pion achter. Win ik ineens een kwaliteit... Uiteindelijk kwam er een eindspel van loper en veel pionnen tegen toren en weinig pionnen op het bord, waarin de toren een heldendaad leek te vervullen door wits pionnenlawine langzaam maar zeker onschadelijk te maken. Net op het moment dat de remise binnen leek, verprutste ik het en verloor ik alsnog...

Tegen Wattana won ik snel in de opening een kwaliteit, maar om nou te zeggen dat het daarna gedaan was... Gelukkig wist ik het uiteindelijk nog wel vrij simpel te winnen. Ik stond dus weer op +1.

Van die score kon de witte, die onder het mysterieuze account Witkop1983 voor het eerst in zijn leven op Playchess was, op dat moment alleen nog maar dromen. Hij vond het maar niks voor hem, dat internetschaak. Ook VR moest het doen met een lage klassering. Hij verloor helaas een paar keer en moest hopen op misstappen van de concurrentie.

Hij moest dus hopen dat Apenhoofd Roger Meng zou afstoppen. Helaas voor hem speelde Apenhoofd die partij niet zijn beste schaak. Hij dacht voordeel te hebben na een vreemd gespeelde opening, dus verorberde hij gretig een geschenk op d6. Bleek zwart vervolgens op c4 te kunnen meppen, waarna wits hele stelling uit elkaar flikkerde. Behirder dacht nog iets leuks te zien met een pionzetje, waarna zowat al zwarts stukken hingen. Helaas kwam ik vele zetten tekort om ze ook allemaal te slaan, waardoor ik een kwal achterbleef. Vervolgens schoof Rodjer het onberispelijk uit.

Een vreemde partij speelde ik tegen Thejoop. Vroeger was dat volgens mij het account van Jo Rick ten Hagen, maar nu niet meer. Hij speelde een huilvariant en sloeg na rokade op e5. En ik maar denken dat die variant slecht is voor wit. Zoals ik het speelde, kwam ik echter matig te staan. Ik vrat een pion op d4 op, waarna ineens Le5 kwam en g7 hing, wat in ieder geval een kwal kostte. Ik kreeg wel aanvalskansen. Er zat echter een afwikkeling in de stelling, waardoor wit zijn dame kon offeren voor veel materiaal. "Ga je gang maar, jochie", dacht ik, want ik had verder gekeken: als wit was uitgegeten, had ik ondekbaar mat. Bleek hij verder te hebben gekeken, want een tussenzet verstoorde mijn wrede plannetjes. Met D+L tegen 2T+2P ging ik maar pionnen graaien, waarna hij een paard weggaf en teleurgesteld eeuwig schaak hield.

In de tiende ronde speelde ik tegen Sander van Eijk, ofwel HappyEnding. Ik had weer eens wit tegen hem en ik besloot de opening vrij saai te spelen, wetende dat mijn kansen later wel zouden komen. De partij was een beetje schuivie-schuivie, waarna ik opeens een loper weggaf. Wanhopig ging ik op zoek naar tegenkansen, die ik opeens ook kreeg. In wederzijdse tijdnood kreeg ik de kans hem lelijk kaal te plukken, waarna ik een toreneindspel met drie pluspionnen won. Zo gaat dat meestal tegen hem...

In de slotronde speelde ik tegen Vincent Blom. Ik wist niet dat hij koploper was, maar toen hij remise aanbood, nam ik het gelijk aan. Een gebrek aan zelfvertrouwen, maar met mijn steeds duffer wordende kop vond ik het wel mooi, een eenvoudige remise tegen een sterkere speler. Blom werd door het resultaat uiteindelijk gedeeld eerste met Roger Meng. Daarmee eindigden ze een punt voor de rest, ofwel: verdiend en de remise in de slotronde maakte daarvoor ook niet meer uit.

Voor VR was het jammer dat hij zich niet wist te plaatsen. Hij perste er nog een sterke eindsprint uit, maar het was too little too late. Ook de witte kwam met een sterke eindsprint. Al counterend kwam hij nog op 50 procent. Niet slecht voor een beginner.

Behirder eindigde op 6 uit 11. Niet geweldig goed, maar ook niet slecht, getuige de 19 elopunten die hij won. :P Dat was tijdens eerdere voorrondes wel anders. Toch kunnen er nog zeker veel dingen beter. Ik zag af en toe minder dan niks en ik was te duf om ook maar een beetje te rekenen of zo. In dat opzicht is 6 uit 11 veelbelovend.

Resultaten


1. Hranft (1722) 1 z
2. Bah (2690) ½ w
3. Skorbie (2595) 0 z
4. Goudenaar (1873) 1 z
5. Magnolia (2090) ½ w
6. Thehenk (1901) 0 z
7. Wattana (1724) 1 w
8. Rogerztm19 (2434) 0 w
9. Thejoop (2088) ½ z
10. HappyEnding (2287) 1 w
11. Vblom (2333) ½ w

Voorronde 4 (KNSB)

SGS-snelschaakkampioenschap voor clubteams

Vandaag speelde Behirder mee voor het snelschaakkampioenschap voor clubteams. Het toernooi werd ditmaal gehouden in Bunburg/Spakenschoten, in die toren die heel schakend Nederland kent van de schaakpromotiefilmpjes...

BSG was dit jaar met vier (!) teams gekomen, nadat Mark Pieterse de boel had georganiseerd. Vorig jaar had BSG maar één zwak team, dat kansloos degradeerde uit de kampioensgroep. Dat betekende dat we ons konden opmaken voor een middagje kneusjes prakken. Bleek dat we uiteindelijk toch in de kampioensgroep speelden, omdat er maar negen teams waren. De kampioensgroep speelde dan ook met tien teams, in plaats van de gebruikelijke twaalf. Eigenlijk was het maar goed ook, want de krappe benedenzaal zat al helemaal vol. Nog een rij tafels zou helemaal onwerkbaar zijn geworden. Aan de andere kant was het wel jammer dat er nu minder partijen waren.

BSG 1 speelde met FM Henk, Le, ondergetekende, Ptr, Rüben Hilhorst en de witte. Daarmee hadden we een redelijk sterk team. Het was zonder twijfel sterker dan het team van vorig jaar, maar voor het kampioenschap was meer nodig: de sterkste teams waren nog een maatje te groot voor ons.

Dat bleek wel in de eerste ronde, toen we de organiserende vereniging troffen en met 6-0 klop kregen. Het signaal was duidelijk: welke @#%^&*! heeft ons in deze groep geplaatst?! Toch had de nederlaag dragelijker kunnen worden als FM Henk tegen Bosboom niet door z'n vlag was gegaan, of als Lenaard beter met z'n kansen was omgesprongen in tijdnood. Ondergetekende speelde tegen Hans Böhm en kon zich de betekenissen van de vele Franse woorden niet meer herinneren, terwijl de grammatica ook niet al te best ging toen Mr. Oscarnominatie een hoofdstuk overhoorde dat Behirder niet had geleerd. Het leek wel of hij er geen fromage van had gegeten. Kortom: een partij wedstrijd om gauw te vergeten.

Vervolgens speelden we tegen Paul Keres 1, opnieuw een sterke tegenstander. Behirder pakte tegen Gerben Veltkamp opnieuw een nulletje. Ditmaal was het een vreemde partij, waarin Behirder niet best uit de opening kwam, waarna de stelling werd open geramd en de tactiek in zijn nadeel was. Gelukkig bleef de schade nog beperkt tot een verrot eindspel, waarin een actieve verdediging net niet voldoende was om een ondergang te vermijden.
De rest van het team deed het echter erg goed. Zo won FM Henk knap van Ksander Wemmers, om maar iets te noemen. BSG won dan ook verrassend met 4-2.

Ook tegen Utrecht 1 werd de huid duur verkocht. Aan de hoogste borden werden drie remises behaald, samen met de remise van de witte goed voor 2 punten. Behirder speelde weer eens tegen Joost Michielsen en kwam opnieuw goed uit de opening. De stelling kwam open en met het loperpaar in m'n bezit had ik goede kansen. Ik graaide een pion op a7 en ik bleef controle houden. Ik was echter nog steeds erg zenuwachtig en het lukte me niet goed om helder te blijven nadenken. Ik dacht ook veel te lang na. Ik probeerde een aanval op te zetten, maar steeds werd er adequaat verdedigd. Uiteindelijk ruilde ik maar dames en kon ik een goed eindspel spelen. Zwart had een aantal vastgelegde pionnen op de kleur van de loper die hij niet meer had, ofwel: een prooi voor mijn loper. Zwarts koning moest passief blijven, want toen-ie dat niet deed, won ik de pionnen. Zwart kon echter zijn paard voor mijn witveldige loper geven en plotseling kon ik door de ongelijke lopers niet meer winnen, ondanks twee pluspionnen. :(

In ieder geval had ik een halfje en hoopte ik tegen Ger Hageman m'n eerste puntje te scoren. In de opening werd echter veel geruild en kwam ik door m'n achterstand in ontwikkeling in het nadeel. Ik kreeg echter tegenkansen over de lange diagonaal ("eeuwige" penning op een paard op f3), maar het was slechts voldoende voor een gelijke stelling. Met 19 tegen 40 seconden bood ik maar remise aan, wat hij (gelukkig) accepteerde. BSG verloor uiteindelijk wel met 2½-3½ van Paul Keres 2, een verrassende nederlaag.

Ook tegen Utrecht 2 werd nipt verloren. Behirder speelde tegen Michiel Blok en die kwam ineens met een heel raar soort Frans aanzetten. Het leek wel Waals of zo. Ik verstond er in ieder geval geen woord van, maar gelukkig kon ik de meerkeuzevragen nog wel redelijk beantwoorden. Zo kruiste ik het vakje "Een stuk offeren voor aanval" aan op de vraag "U dreigt een pion te verliezen, wat doet u?" en dat leverde me weer een toren op. De stelling was wel tricky. Er dreigden steeds nare dingen en uiteindelijk zag ik niets beters dan een afwikkeling waarbij ik weer een stuk teruggaf, die echter geforceerd tot mat bleek te leiden.

Ik was inmiddels hard toe aan een pauze, ook om m'n blaas te legen. Het was behoorlijk warm in de speelzaal door al die zweterige schakers. Helaas waren de toiletten in de pauze constant bezet... Kutlocatie. :S Een blik op het scoreformulier leerde dat BSG het niet best had gedaan. Lenaard deed het goed, FM Henk en Witkop konden wel tevreden zijn, maar Ptr, Ruben en ik hadden maar één punt. Ik had zelfs niet één keer gewonnen. Dat moest beter gaan...

Na de thee speelden we tegen Hoogland. Ik weet eerlijk gezegd niet tegen wie ik nou speelde. Hij speelde Scandinavisch en offerde een hele rij pionnen. Ik nam het maar aan, omdat ik anders niet echt voordeel dacht te hebben, maar waarschijnlijk pakte ik er één te veel of zo, want opeens stond ik superslecht. Mijn stukken maakten een krachteloze indruk, terwijl zwarts stukken gretig in mijn stelling keken. Blijkbaar kan ik na al die jaren nog niet goed inschatten hoeveel pionnen ik kan slaan... Gelukkig miste hij een paar keer de beste zet en kon ik consolideren. Vervolgens nam ik de aanval over en won ik. Ik had in ieder geval een keertje gewonnen. Wat de rest van het team deed, boeide me niet zo. xD

De derby tegen HSG eindigde wat teleurstellend in 3-3. Ptr won knap van Herman van Engen, maar daar stond tegenover dat Pinda net niet won van FM Henk en dat Lenaard werd weggecombineerd door Wim van der Wijk. Zelf had ik het genoegen om tegen Klaas (Candy voor de kenners) te spelen. Ik overleefde de opening voor de verandering en ik slaagde erin om in het vervolg niet te veel getruct te worden, waardoor ik zelfs wat beter stond. Ik wikkelde echter braaf af naar remise. Doordat de staartborden elkaar ook in evenwicht hielden (de witte won, terwijl Hilhorst wel weer door z'n vlag zal zijn gegaan), werd het dus 3-3.

Tegen Zeist was ik snel klaar. Ook nu speelde ik weinig klaar in het Frans (ik kopieerde Coens opening tegen SOPSWEPS :S) en dat gaf mijn tegenstander behoorlijk tegenspel op de damevleugel. Hij pakte echter een vergiftigde pion op c2 en dacht zich er mooi uit te redden, maar niets was minder waar: ik won gewoon een stuk. Vervolgens schoof ik het traag uit en kon ik eindelijk naar de plee. De rest van het team won ook, zo bleek, waardoor we ook een keertje met 6-0 wonnen.

In de laatste ronde speelden we tegen Amersfoort. Zij hadden met MadU Sadler in de gelederen verrassend van En Passant gewonnen. Sadler had alleen nog maar palen gescoord en daar kwam tegen FM Henk geen verandering in. Aan de rest van het team de taak dat verlies goed te maken. Dat lukte echter niet. Lenaard ging er hard af in een Draak toen hij even niet oplette. Ondergetekende speelde een saaie remise in de Nimzo tegen Jeroen Schuil. Eerst werden de dames geruild, daarna de paarden en vervolgens kwam er een remiseaanbod. De kleine nettowinst op de onderste borden kon een teamnederlaag vervolgens niet meer voorkomen.

Het verlies betekende dat BSG bleef steken op een nogal teleurstellende 6e plaats. En dat terwijl we het qua bordpunten niet eens zo verkeerd deden. FM Henk, tegen wil en dank aan bord één geplaatst, scoorde nog 50 procent. Lenaard en Ptr scoorden een halfje meer, Behirder scoorde een halfje minder. De witte scoorde zelfs 7½ punt. De zwakste schakel was vandaag helaas Ruben Hilhorst, die veel partijen verloor doordat hij zijn bedenktijd overschreed. Niet erg handig dus. Gezien de vele 3½-2½-nederlagen was dat vaak kostbaar puntverlies.

De overige BSG-teams konden ook niet echt opvallen. BSG 2 werd derde in zijn poule, maar dat was onvoldoende voor promotie. BSG 4 klopte BSG 3 in een onderling duel, dus dat zal ook wel niet veel meer geweest zijn dan gerommel in de marge. Ondanks de matige resultaten speel ik graag mee. Helaas was de locatie totaal ongeschikt voor dit toernooi. Het was maar goed dat het buiten niet stormde of regende, want binnen was niet genoeg plek voor iedereen. Het lijkt me een goed idee om nu alvast te gaan lobbyen om het toernooi volgend jaar in het Visnet of zoiets onder te brengen. Hopelijk is dat voor enkele sterke BSG'ers (IK NOEM GEEN NAMEN!!) een aanmoediging om dan wel mee te doen.

Gerelateerde artikelen:
NK Internet: finale; 12-04 2009

07-11-10

Wie volgt Button op?


Hülkenberg op zaterdag, Fattle op zondag

55 weken geleden stelde Jenson Button op Interlagos zijn wereldtitel veilig met een vijfde plek. Dit jaar moest hij op hetzelfde circuit zijn titelkansen levend houden door te winnen, terwijl de overige vier titelkandidaten nauwelijks mochten scoren. Een ondoenlijke klus in de trage McLaren. Nee, eigenlijk waren er nog drie titelkandidaten. Naast koploper Alonso moest er nog rekening gehouden worden met de Red Bulls, die tijdens de oefensessies de vloer aanveegden met de concurrentie. Luis kon ook nog steeds kampioen worden, maar hem werden weinig kansen toegedicht.

Kwalificatie
Waar iedereen rekende op een zoveelste eerste startrij voor de Red Bulls, was het Nico Hülkenberg die zijn Williams in de natte sessie verrassend op pole zet. Op de opdrogende baan is hij de enige die constant op de droge lijn blijft rijden en daardoor is hij ruim een seconde (!) sneller dan wie dan ook. Zelfs zijn "tweede" snelste tijd is goed genoeg voor pole, maar in zijn laatste ronde verbetert hij zijn eigen tijd ook nog eens aanzienlijk. De recordronde was een geweldig schouwspel, waarin hij met een fenomenale wagenbeheersing zijn nerveuze wagen constant in bedwang hield. En zo'n man is dan niet zeker van een zitje voor volgend jaar...
De Red Bulls hielden de schade nog wel beperkt met een tweede en derde plaats, terwijl Luis vierde was, voor Alonso. Barrichello pakte in de schaduw van zijn teammaatje de zesde plaats. Massa doet het met een negende plek voor eigen publiek niet best, terwijl Button niet eens in de top-10 staat.

Race
Op de racedag is het droog en dat is in het voordeel van de Red Bulls. Hun enige zorg was Hülkenberg, die zonder ontzag zijn plek kon verdedigen; hij vocht immers niet om het WK. Fattle, die naast zijn landgenoot startte, wist wat hem te doen stond: een goede start maken en dan hard weglopen. Als de lichten doven, maakt Fattle dan ook een goede start. Hij zit er al voor de eerste bocht naast. Hülkenberg zit aan de buitenkant en is verstandig genoeg om zijn eerste positie op te geven. Webber, die bij de start wat in de verdrukking zat, ontdoet zich eerst van Luis, om vervolgens bij Hülkenberg te slipstreamen. De Duitser probeert zijn positie nog te verdedigen, maar tevergeefs. Zodoende zijn de Red Bulls al na drie bochten waar ze willen zijn: aan kop.

Ondertussen zit Luis vlak achter Hülkenberg. De McLaren rijdt echter bijzonder rommelig met veel brandstof, waardoor Luis door Alonso wordt ingehaald, in plaats van dat hij zelf voorbij Hülkenberg komt. Dat lukt Alonso overigens ook niet direct. De Red Bulls rijden per ronde met zo'n anderhalve seconde per ronde weg bij Hülkenberg, die daarmee ongewild bewijst hoe goed zijn kwalificatie was. Met zijn glijdende auto heeft hij de grootste moeite om zijn achtervolgers achter zich te houden. Alonso zoekt voorzichtig naar openingen door de Duitser constant over de limiet te jagen. Dat kan niet goed gaan en inderdaad, het gaat ook mis. Alonso zit aan het eind van het rechte stuk aan de buitenkant, Hülkenberg moet later remmen dan hem lief is en dat breekt hem bij het uitaccelereren weer op. Alonso duikt in het gat naar de derde plaats. Zijn achterstand op de koplopers is dan al aanzienlijk.

Hoewel Luis vooraf nog optimistisch was over de race vanwege de hoge topsnelheid van zijn bolide, hij kan er in de race weinig mee. Hij komt grip tekort om dicht achter de Williams te kunnen rijden en om een succesvolle inhaalactie te ondernemen. Achter Hülkenberg groeit dan ook een treintje. Button, die dan nog steeds in de middenmoot rijdt, besluit om als eerste van banden te wisselen, om zo weer vrij baan te hebben. Het plannetje werkt perfect, want als de mannen voor hem stoppen, hebben ze achter Hülkenberg zo veel tijd verloren dat ze achter hem de baan op komen. Voor Massa, die een ronde na Button stopt, verloopt de pitstop niet goed: een voorwiel zit niet goed vast en de Braziliaan kan meteen nog een keer terugkomen bij zijn team om het wiel wel goed vast te laten zetten.

Luis volgt een andere tactiek dan zijn teammaatje: hij wacht totdat Hülkenberg stopt en blijft dan nog een tijdje doorrijden. Ook die tactiek werkt goed en Luis komt vlak voor Button (!) weer op de baan. Op het moment dat bijna iedereen gestopt is, komen de koplopers binnen. Alonso gaat eerst en komt net voor de nog niet gestopte Rosberg de baan op. Vervolgens komen Fattle en Webber binnen. De volgorde vooraan is niet veranderd. Wel ziet Webber zijn kans schoon om Fattle het vuur aan de schenen te leggen. Ronde na ronde knabbelt hij weer iets van zijn achterstand af. Bij Red Bull worden de gezichten rood. Het zal toch niet gebeuren dat die twee heethoofden met elkaar gaan duelleren? Moeten ze Webber voorbij Fattle helpen, of moeten ze hem juist dwingen wat trager te gaan rijden?

De achterblijvers geven Fattle even wat lucht. Het is een beetje raar, maar alle wagens zijn nog in competitie. Sommigen, zoals Clean, liggen lichtjaren achter, maar rijden nog wel. Omdat Interlagos niet zo'n lang circuit is, geeft het behoorlijke verkeersproblemen, zeker omdat de achterblijvers vaak met elkaar in gevecht zijn en weinig oog hebben voor de leiders. Met pijn en moeite worstelen Fattle en Webber zich door de kluit slakken heen. Hülkenberg moet toekijken hoe degene waarmee hij de eerste startrij deelde, hem nu op een ronde zet.

Pas in de vijftigste ronde hebben we de eerste uitvaller. Het is Liuzzi, die zijn positie weer verder onder druk zet door een merkwaardige crash. Buiten beeld klapt hij op een vreemd punt opeens hard in de muur. Het wrak staat op een gevaarlijk punt en meteen rukt de safetycar uit. Een aantal coureurs, waaronder de McLarencoureurs, haalt nieuwe banden. Voor Luis, die de hele race zat te mekkeren over een gebrek aan grip, is dat goed te begrijpen, maar waarom Button een ronde later (!) hetzelfde doet, is minder logisch. Misschien vreesde McLaren dat hij voor Luis terecht zou komen en dat Luis hem dan op de baan zou moeten inhalen. Hij verliest er echter geen posities mee, ook omdat de Mercedessen, de laatste wagens die nog in dezelfde ronde als de leiders zitten, ook nieuwe banden halen.

Het belooft in ieder geval een spannende slotfase te worden als de safetycar het circuit verlaat. Vreemd genoeg mochten de achterblijvers ditmaal hun ronde achterstand niet meer inhalen. Ook is het vreemd dat ze vrolijk tussen de koplopers blijven rijden. Fattle kan op die manier zijn voorsprong op Webber direct uitbouwen, terwijl Alonso ook nog een flink aantal auto's moet passeren. Door de achterblijvers kunnen de McLarencoureurs ook niet profiteren van hun nieuwe banden, terwijl Rosberg tot zijn verbazing ziet dat Massa zich ineens bij hem "unlapt". Rondenlang houdt de hele kluit achterblijvers hem op. Merkwaardige taferelen, zeker omdat achterblijvers doorgaans al een drivethroughpenalty krijgen als ze een bochtje te laat wegduiken voor een snellere wagen. Blijkbaar gelden er nu andere wetten en daardoor gebeurt er weinig meer in de slotfase. Alonso maakt nog jacht op Webber, maar het is too little too late. Webber zou het door probleempjes met de motortemperatuur wat rustiger aan hebben gedaan in de slotfase, aldus Red Bull. Of was het een teamorder?

De dramatiek wordt natuurlijk weer verzorgd door de Brazilianen. Zo loopt Barrichello een lekke band op bij een inhaalactie en valt daardoor ver terug. Massa probeert zich soms wel heel erg lomp uit de achterhoede te knokken, maar slaagt daar niet in. Hij finisht na enkele touches slechts als vijftiende. Verder finisht Di Grassi op negen ronden achterstand nadat hij halverwege de race lange tijd in de pits doorbracht.

Vooraan rijdt Fattle onbedreigd naar de zege, voor Webber en Alonso. Luis wordt vierde, vlak voor zijn onttroonde teammaatje. Rosberg slaagt erin voor zijn teammaat te finishen, ook al was hij achter hem gestart. Shoeface is uiteindelijk de laatste van de wagens die niet gedubbeld is. Hülkenberg sprokkelt met zijn achtste plaats nog genoeg punten voor Williams om Force India in het constructeurskampioenschap in te halen. Kubica en Co Biaggi completeren de top 10.

Red Bull haalde met de dubbelzege het constructeurskampioenschap binnen. Volgende week wordt in Appie Dappie beslist wie de rijderstitel, de hoofdprijs uiteraard, pakt. Het is nog heel spannend:

1. Alonso 246
2. Webber -8
3. Fattle -15
4. Luis -24

Als de race weer eindigt zoals nu, dan is Alonso kampioen. De vraag is natuurlijk of Red Bull zo stom is om Fattle in dat geval te laten winnen. Waarschijnlijk niet. Kortom: als Red Bull de volgende race snel en betrouwbaar is, ziet het er slecht uit voor Alonso. Aan de andere kant: hoe vaak heeft Red Bull dit jaar een race niet verprutst? Ten slotte is Luis wonderbaarlijk genoeg nog niet uitgeschakeld voor de titel, maar de enige manier voor hem om kampioen te worden, is als de rest zichzelf of elkaar uitschakelt. In ieder geval zijn er nog vier kanshebbers voor de titel. Volgende week zal het er dus echt om gaan en volstaan berekenend rijden en kansberekeningen niet meer. Degene met stalen zenuwen zal kampioen worden. De grote vraag is natuurlijk: wie zal dat zijn?

Links:

Gerelateerde artikelen:

01-11-10

Live Messenger Essentials kun je missen als kiespijn


Hete thee

Het zijn de kleine handelingen waar je later het meeste spijt van kunt hebben. Onnadenkend een pion terugslaan, nog even een tussenschaakje geven, met de bekende gevolgen. Iedere schaker zal het wel kennen. Vanmiddag overkwam me ook zoiets, maar dan met het achteloos installeren van een flutprogramma.

Het begon allemaal toen ik thuiskwam in Amstelveen. Ik had zes uur college gehad en ik was wel toe aan wat ontspannend tijdverdrijf achter mijn laptop. Allereerst zou ik mijn nieuwe toetsenbord installeren en vervolgens zou ik op Blackboard eens kijken wat de studieopdrachten inhielden. Hoewel ik vrij moe was, had ik het gevoel dat de vakken die ik nu heb, prima te doen waren. Het kon dus een mooie periode worden.

Tevreden zag ik dat het nieuwe toetsenbord inderdaad een verbetering was. Ik was zelfs zo blij, dat ik de computer vrolijk wat updates liet uitvoeren, iets wat ik anders nooit doe. Kleine veranderingen, kleine verbeteringen. Straks blijkt dat mijn programma's zo verouderd zijn, dat de nieuwe updates er niet eens meer op werken... Nee, ooit moesten die dingen toch gedownload worden, dus waarom niet nu? Dat heb ik geweten...

Zo bleek ik mijn MSN-programma te hebben upgedate. Het probleem: ik kon het icoontje niet meer vinden. Waar was m'n MSN ineens gebleven? Hoewel ik al drie jaar amper meer actief op MSN zit, ben ik nog wel vaak offline-online. Die "innovatie" kwam mijn studieresultaten ten goede. Als mensen iets te zeggen hebben, dan spreken ze me maar aan. Afhankelijk van de hoeveelheid taken die ik nog moet afwerken, reageer ik dan knorrig tot geïnteresseerd. Voor de studie gebruikte ik het programma eigenlijk niet. Ik heb ook amper medestudenten in m'n contactenlijst staan. Uitgerekend vandaag kwam daar verandering in, ik zou namelijk met een medestudent aan een opdracht gaan werken. Ik denk dat dat ook wel het beste werkt, lekker thuis wat interpunctieloze berichtjes uitwisselen. Scheelt een hoop reistijd en de ander kan ook niet zeggen dat-ie iets niet had verstaan of zo...

Ineens had ik MSN hard nodig en ineens was het weg. Ik dus zoeken in de bestanden op m'n laptop. Ik moet zeggen dat die nieuwe computers één groot doolhof zijn. Het mag er dan wel leuk uitzien met die bewegende pictogrammen, overzichtelijk is het allerminst. Daarnaast is mijn laptop uitgerust met twee Program Files-mappen, om het nog eens lekker overzichtelijk te houden. Maar in één zo'n map stond het programma dan wel. Een hele geruststelling.

Vervolgens was m'n eerste indruk van het programma op zijn zachtst gezegd niet al te positief. Het programma startte in een raar scherm op en vervolgens kreeg ik een enorm scherm in beeld met het laatste nieuws of zo. Alsof ik daar op zat te wachten. Het MSN-gedeelte was bijzonder klein. Ook weigerde het programma mijn e-mails weer te geven vanwege een of andere domme foutmelding. Dus moest ik voor mijn elektronische post naar de site van hotmail.com. Erg omslachtig allemaal.

Vervolgens besloot ik maar het internet te raadplegen om van de nieuwste versie af te komen. Daarbij stuitte ik op een aantal lotgenoten. Stuk voor stuk waren de forumgangers negatief over de nieuwe versie van het communicatieprogramma. Hun klachten waren zó herkenbaar. Het was tevens een site waarvan ik had gewild dat ik 'm eerder had bezocht...

De site leverde wel een aantal aanknopingspunten op om de update te verwijderen. Dat ging namelijk niet zo makkelijk. Een update is blijkbaar niet een soort schil die je er weer af kunt peuteren, maar meer een soort sapje dat aan een borrelend mengsel wordt toegevoegd. Kortom: de hele zooi moest eraf. Vervolgens moest er weer een oude versie van MSN op. Ik heb het op verschillende sites (op eigen risico) geprobeerd een fatsoenlijke versie van MSN te downloaden. Het downloaden ging traag en ik liet de computer ratelen terwijl ik het eten moest koken. (!)

Toen ik terugkwam, zag ik dat het programma was gedownload. Verheugd volgde ik de instructies op, waarna ik opeens een foutmelding kreeg. Het hele feest ging op het laatste moment niet door. Vervolgens probeerde ik het programma elders te downloaden, maar weer geen succes. Uiteindelijk slaagde ik erin een extreem oude versie (5.1) te downloaden, maar de handleiding veranderde van het ene op het andere moment in het Spaans... Pas bij versie 7.0 had ik succes, maar toen ik in wilde loggen, kreeg ik weer een foutmelding. Dat ik een te oude versie had of zo... :S

Zo doen die lui van Micro Soft dat dus. Even een nieuwe flutversie uitbrengen, die door middel van (automatische?) downloads aan het publiek opdringen en vervolgens iedereen dwingen die versie te gebruiken. De oudere versies als 8.0 of 8.5 zijn al niet meer te downloaden. Ik vind dit echt te schandalig voor woorden. Maar Micro Soft is erg bedreven in het omtoveren van goede programma's (Excel, Word) in gebruiksonvriendelijke gedrochten.

Ten einde raad besloot ik toch maar om de nieuwste versie van MSN te downloaden. Het was inmiddels negen uur geweest en ik zag dat Ewood me braaf had aangesproken. Ik wilde hem graag meteen aanspreken, maar dat lukte niet. Om de één of andere reden was m'n MSN geblokkeerd. Bleek ik mijn status te moeten veranderen van offline om iets te kunnen zeggen. Vervolgens viel m'n internet om de drie zinnen uit, waarna MSN zich met tegenzin weer opnieuw ging aanmelden, met als gevolg dat ik wéér als offline werd aangemeld en eerst m'n status terug moest veranderen.

Ewood slaagde erin zijn MSN-programma naar mij te versturen. Morgen ga ik, als ik tijd heb, het programma opnieuw installeren. Hopelijk kan ik dan een punt zetten achter deze nare klucht. Mijn bloed bereikte op een aantal momenten z'n kookpunt en het is waarschijnlijk goed dat Teun er vandaag niet was, anders zal hij zich wel meerdere hoedjes zijn geschrokken. Als het me morgen niet lukt om MSN goed te installeren, ga ik dat e-buddy maar eens proberen.* Dat kan onmogelijk slechter zijn dan die troep die ik nu op m'n PC heb staan.

Inmiddels is het alweer bijna elf uur en heb ik bijna al m'n vrije tijd verneukt door dit stomme programma. Computers halen geregeld het slechtste in me naar boven. Zelfs een kopje thee zetten helpt daar niet tegen. Als Bill G. in m'n buurt zou komen, was de neiging het goedje in z'n nek te gieten waarschijnlijk onbedwingbaar geworden. En dat zijn nou juist de kleine handelingen waar je later het meeste spijt van kunt hebben.

* Met dank aan Rvv.

Gerelateerde artikelen:
Overgangsfase; 30-10 2010